Мирбек Атабеков – Мама

Бир көрүп гана жан дүйнөмдү козгоп жолуктуң неге?
Сүйдүрүп гана сезимдерди толгоп азгырдың беле?
Кызыгып, көңүл бөлсөң мага, жаңылдым дебе,
Мен эңсеген тагдырым сенде.
Сүйдүрүп тузагыңа саласың түшүнбөй эле,
Сыздатып гана ойдо жок койгон талабың бүтчүдөй беле?
Өзүм деги-деги не болдум сенсиз күндөрүм эми гана
Кыйнайсың гана сен неге сүйгөн жанды табышмагыңа.

Көл үстүндө нурдай себелеп
Сенин сүйүүң мага келе элек
Кол кармашып дайым экөөбүз
Жүрөлүчү жаным эртелеп.

Үмүттүн гана көрбөгөн, өчпөгөн шамын тамыздың беле?
Жүрөктүн гана дегдеген жай алдырчу дарысы сенде
Буулуккан, жабыркаган жанга бир жок дегенде,
Жолукпастан алыссың неге.
Сүйдүрүп тузагыңа салсаң түшүнбөй эле
Сыздатып гана ойдо жок койгон талабың бүтчүдөй беле?
Өзүм деги-деги не болдум, сенсиз күндөрүм эми гана
Кыйнайсың гана сен неге сүйгөн жанды табышмагыңа.